Nieuws
17 augustus 2011
Column: Erfenissen van het wonen in Jeruzalem
Margriet Westers is studente Arabische Taal en Cultuur en heeft een bachelor in Theologie. Van september 2010 tot maart 2011 was zij vrijwilliger bij Sabeel in Oost-Jeruzalem, uitgezonden vanuit Togetthere, initiatief van ICCO en Kerk in Actie. Lees op haar weblog meer over haar ervaringen in Israël en Palestina.
Ik ben alweer ruim vijf maanden terug uit Jeruzalem – bijna net zo lang als de tijd dat ik er gewoond heb – en nog steeds zijn er momenten waarop ik me ineens realiseer hoe het wonen in die stad me veranderd heeft. Zoals afgelopen vakantie, op reis naar en door Servië.
Van de oorlog in voormalig Joegoslavië heb ik weinig meegekregen, ik was nog klein en ik herinner me alleen enkele televisiebeelden van Srebrenica. Dat er een conflict was, waarin het op zijn minst ambigu was wat nou precies de rol van religie was, dat er machtsverhoudingen waren en gevecht om land, was in ieder geval wel duidelijk. Tijdens het liften naar Belgrado, onze eerste officiële bestemming, kwamen we door Slovenië en Kroatië en reden we op met Kroaten, Bosniërs, Montenegrijnen en Serviërs. Ik merkte dat ik het soms wat spannend vond om tezeggen dat we naar Belgrado gingen. Belgrado was immers de hoofdstad van voormalig Joegoslavië, de hoofdstad van Servië, het land dat – laten we dan maar in stereotypen spreken – the bad guy was. Ik merkte dat ik vaak probeerde te vergelijken met het Israëlisch-Palestijnse conflict, maar eigenlijk te weinig wist van de situatie om dat te kunnen doen. Ook merkte ik dat de vraag die voortdurend door mijn hoofd speelde, was: “hoe lagen en liggen de machtsverhoudingen nu eigenlijk?”
Belgrado vertoont tekenen van de oorlog die er zo kort geleden is geweest. Zo zagen we midden in de stad het Ministerie van Defensievan voormalig Joegoslavië, gebombardeerd en nog niet gesloopt. Op de bekende party boats in de Donau die dwars door Belgrado loopt, en waar in de weekenden tot in de vroege uurtjes gefeest wordt, zei een Servisch meisje op licht cynische toon en met verbazing in haar stem: “En, wat vinden jullie van Servië?Vinden jullie het écht mooi?” Buitenlands toerisme is schaars in Servië. Op een camping in het mooie plaatsje Veliko Gradiste waren wij bijna de enige toeristen die niet Servisch waren.
Mijn tijd in Israël&Palestina heeft mij bewust gemaakt van de conflictsituatie waarin landen en volken zich bevinden en daar ben ik erg blij mee. Het heeft me geleerd om mij snel af te vragen hoe (economische) machtsverhoudingen liggen, wat de rol van religie eigenlijk is in zo’n conflict, en hoe mensen tegen wil en dank meegesleept worden in een politiek conflict dat het hunne eigenlijk niet is.