Taal
NL
EN
Tekstgrootte
-
+
Kairos Palestina

Nieuws

26 januari 2016

De Israëlische bezetting zal plotseling eindigen

Door Michael Sfard

De kracht van de organisaties en van hun aanhangers die aan het werk zijn om een einde te maken aan de bezetting is groter dan we denken.



Op een dag zal de bezetting eindigen. Het zal waarschijnlijk gebeuren in één harde klap. En als het gebeurt, zal plotseling blijken ​​dat iedereen er tegen was. Dat de politici eigenlijk ervoor gezorgd hebben om aan haar een einde te maken, dat de journalisten onvermoeibaar gestreefd hebben haar onrechtvaardigheden bloot te leggen, dat de culturele instellingen haar moedig veroordeeld hebben en dat de Israëlische academische wereld een centrum was van hardnekkig verzet, waar de strijd ideologische en morele steun kreeg. Kortom, iedereen maakt dan deel uit van het verzet.

Op een dag zal de bezetting eindigen, omdat regimes van dit soort niet levensvatbaar zijn. Ze zijn geketend aan hun val, omdat onderdrukkende regimes bijna per definitie instabiel zijn.

Het is moeilijk om je dat nu voor te stellen, omdat het onze rationele verwachting is van tevoren de tekenen van ingrijpende veranderingen van deze aard aan te zien komen, en een feit is dat we zulke tekenen nu niet zien. Maar historische processen volgen niet noodzakelijk een lineair pad.

De bodem waarop de bezetting steunt mag sterk lijken. Maar het is zeker mogelijk dat eronder, dichtbij de aardkorst, zich barsten vormen. De scheuren die ontstaan, worden steeds breder. Degenen die op die bodem staan, zien ze niet. Ze denken dat de bodem steviger is dan ooit. En dan, zonder voorafgaande waarschuwing, zullen de scheuren breder worden en de bodem zal instorten als de verzakking van de Dode Zee.

Op een dag zal de bezetting eindigen, net zoals de apartheid in Zuid-Afrika werd overwonnen, zoals de Berlijnse Muur viel, zonder dat iemand die gebeurtenissen, kort voordat ze zich voordeden, verwacht had.

En dan, als de bezetting eindigt, zullen we ontdekken dat het geen honderden Israëliërs waren die op de Westelijke Jordaanoever in het dorp Bil'in demonstreerden, maar tienduizenden. En dat iedereen de mensenrechtenorganisatie B'Tselem steunde. Zo gaat het met een slecht geheugen. In het beste geval wordt het onderdrukt, in het ergste geval wordt het vervangen door een fictief geheugen.

En dan, als de bezetting eindigt, is het onwaarschijnlijk dat we de waarheid in verzoeningscomités zullen vaststellen, omdat we geen traditie van schuldbesef hebben. Immers, we komen uit een cultuur waarin men slechts één dag per jaar biecht en zich verontschuldigt, en zelfs dan blijft het tussen ons en de Heer.

Nog steeds echter, als de bezetting eindigt en we de Israëlische samenleving moeten rehabiliteren, zullen we niet in staat zijn dat te doen zonder de zonden van het verleden te erkennen, zonder ervan te leren. De gebeurtenissen van de afgelopen dagen laten zien hoe groot dat rehabilitatiewerk zal zijn, hoeveel littekens een diepgaande behandeling vereisen. En dan, als we het Israëlische sociaal contract opnieuw formuleren, zal het zwaar zijn oog te hebben voor wat we anderen en onszelf hebben aangedaan, en te begrijpen waartoe we als als samenleving in staat zijn.

Zonder het internaliseren van de misdaad die een generatie lang gepleegd is op miljoenen mensen, zonder het racisme, het fascisme en het McCarthyisme die onder ons opkwamen, zullen we niet in staat zijn om richtlijnen te articuleren die dit in de toekomst voorkomen.

Dit zijn moeilijke tijden. De rechtervleugel is gefixeerd op de wens om elke kritiek op het regeringsbeleid te begraven, om ervoor te zorgen dat de koloniale bezetting een onomkeerbaar fait accompli wordt. Dat verlangen heeft nu geleid tot een gezamenlijke, gecoördineerde aanval, die het gebruik van spionnen inhoudt, aanzetten tot haat en Poetin-achtige wetgeving, gericht tegen de laatste enclaves van verzet: de organisaties van het maatschappelijk middenveld. Alle anderen zijn al veroverd en is het zwijgen opgelegd of hebben het opgegeven.

Het blijkt opeens dat de rinoceros niet met uitsterven bedreigd was, maar vruchtbaar is geworden, zich vermenigvuldigd heeft en het land in beslag heeft genomen. Alleen de koppige bastions van Breaking the Silence, B'Tselem, Yesh Din, Peace Now en hun bondgenoten blijven. Het is moeilijk om het bloed dat kwijlt uit de mond van degenen die deze bastions aanvallen niet op te merken. Het is moeilijk om de methode van het gevecht niet te onderscheiden, waarbij de aanvallende macht alle morele activa van het land op zijn weg vernietigt. Het is moeilijk om niet bang te zijn.

Maar het is nu juist dat we moeten erkennen dat de brutale aanval aantoont dat de rechtervleugel blijkbaar iets weet wat wij niet weten. Dat is de reden van onze zorg. We moeten één ding internaliseren: de kracht van zowel organisaties die werken aan het einde van de bezetting en hun supporters is groter dan we denken. Het defaitistische sarcasme dat we vaak horen onder de leden van de anti-bezettings kamp is onterecht. De enorme onheilspellende en gewelddadige kracht die wordt ontketend tégen ons, zegt iets goeds óver ons.
 
Met het gegeven ondertussen dat hardcore rechts, centrum-rechts en zijn bondgenoten in het meelijwekkende centrum in de peilingen niet instorten – wat is de bron van deze angst en tegelijkertijd, wat is het geheim van ónze kracht?

Het antwoord is eenvoudig. De wereld wordt gedreven door diverse krachten. Dagelijks zien en voelen we levendig de politieke, economische en militaire machten. Maar er zijn ook minder waarneembare krachten, waarvan de wijze van werking minder zichtbaar is. Eén daarvan is eigenlijk een idee: dat alle mensen gelijk zijn en dat ze allemaal rechten verdienen, omdat ze mens zijn. 

Dat idee is verantwoordelijk voor de grootste en belangrijkste revoluties in de geschiedenis. Het is een idee dat werkt als de donkere materie in het heelal - in stilte. En samen met degenen die zich verzetten tegen de bezetting, duwt het ons vooruit om de bezetting te beëindigen en om een ​​inhoudelijke verandering tot stand te brengen in de manier waarop de Israëlische samenleving functioneert. Het bekleedt deze ogenschijnlijk kleine en zwakke organisaties met een onverklaarbare macht. En het zal leiden tot het einde van de bezetting

Ik beweer niet dat de bezetting morgen zal eindigen. Ik weet niet wanneer het zal gebeuren. Het is helaas mogelijk dat langs de weg nog veel meer bloed zal vloeien. Ik weet alleen dat de strijd nog niet voorbij is. Niet de strijd om de bezetting te beëindigen, en niet de strijd om het karakter van de Israëlische samenleving.

* Michael Sfard is een juridisch adviseur van een aantal van de in dit stuk genoemde organisaties.


Foto: Peace Now

Donaties

Draagt u het werk van de stichting Kairos Palestina een warm hart toe en wilt u ons ondersteunen?
Klik hier om te doneren.


iDeal


Algemeen Nut Beogende Instelling
Follow us on Twitter