Nieuws

4 juli 2011

Nederlandse politiek in verwarring over erkenning van Palestijnse staat

Een delegatie van het bestuur van Kairos Palestina Nederland heeft vrijdag 1 juli 2011 zijn opwachting gemaakt bij de opening van de beoogde ambassade van de staat Palestina door president Abbas. De president bracht een bezoek aan Nederland. Hij vroeg aandacht voor het voornemen de resten van de staat Palestina voor erkenning door de VN voor te dragen. Hij werd onder meer ontvangen door koningin Beatrix. De SGP en de PVV hebben de ontmoeting van de president met kamerleden geboycot. Hun argument was dat de PLO nog steeds ‘de vernietiging’ van de staat Israël zou nastreven. Deze partijen lijken in de war met Hamas (dat thans een wapenstilstand in acht neemt) en met wat de staat Israël zelf met Palestina gedaan heeft. De Nederlandse regering zegt dat over erkenning eerst ‘onderhandeld’ moet worden.  Maar is dat zo?

Paul de Waart: ‘Israël heeft zich met geweld afgescheiden’

Tijdens een IKV Pax Christi / Een Ander Joods Geluid symposium in Nieuwspoort op 1 juli lichtte de emeritus hoogleraar Volkenrecht Paul de Waart nog eens toe dat Israël zich in 1947 en 1948 met geweld van het bestaande Palestina had afgescheiden. Deze staat heeft in 1948 voor zijn eigen afgescheiden deel van de VN volkenrechtelijke erkenning gekregen. Daarvóór gold al wel VN-resolutie 181 uit 1947, waarin o.m. staat dat het Britse mandaat uiterlijk op 1 augustus 1948 ten einde zou lopen en er twee staten moesten komen. Jeruzalem en Bethlehem zouden een internationaal statuut krijgen. De rechten van de minderheden zouden in ieder van de twee staten gerespecteerd moeten worden. Er zou verder vrije toegang moeten zijn tot de heilige plaatsen.

Palestina stapt net als Israël in 1948 op eigen initiatief naar de VN

Als de Palestijnse staat in de komende maand september in de VN vraagt om erkenning, wordt er dus geen nieuwe staat uitgeroepen. Die is er al. Palestina doet volgens De Waart niets meer of minder dan wat Israël in 1948 zelf deed, namelijk zonder dat ook toen enige onderhandeling plaats vond, de VN om erkenning vragen. Het initiatief ligt opnieuw bij de verzoekende staat en nergens anders.

PLO Handvest schrapte al in 1993 de intentie om geweld te gebruiken

De PLO, die in 1964 werd opgericht, was een reactie op het uitblijven van de erkenning van de Palestijnse staat. Na de zesdaagse oorlog in1967 werd jaar na jaar duidelijker dat Israël geen andere staat duldt en stap voor stap heel Palestina wil annexeren. De PLO heeft, om de relatie met het bestaande Israël te verbeteren, niettemin in 1993 eenzijdig in zijn Handvest die amendementen geschrapt die het gebruik van geweld inhielden. Toch kun je nog op verschillende zionistische websites de oude versie van het PLO-charter van vóór 1993 lezen. Op grond van zulke ‘informatie’ baseren de twee gedoogpartijen SGP en PVV thans hun boycot van de Palestijnen.

Voor een etnisch en religieus pluriform Palestina, en Israël?

Voor Palestijnse christenen binnen Israël en in de bezette gebieden is het van grote betekenis dat de PLO na een eventuele erkenning door de VN niet alleen mag uitgaan van de wederzijdse erkenning door twee staten, maar dat Palestina conform het eigen Handvest ook een etnisch en religieus pluriforme staat zal blijven, waar christenen, moslims en joden overal weer vrij hun heilige plaatsen kunnen bezoeken.

Op het symposium in Den Haag vroegen verschillende sprekers zich af hoe een erkenning door de VN zal doorwerken, waarbij ook gekeken werd naar de revoluties in de Arabische wereld. Zou Israël dan in progressieve zin kunnen worden uitgedaagd, het exclusieve ‘joodse’ karakter van de eigen staat kritisch te bezien en eindelijk ernst te maken met de gelijke burgerrechten voor zijn diverse religieuze en etnische minderheden en met een moderne  scheiding van ‘kerk’ en ‘staat’?